چرا PazAlone وجود دارد.

ایدهٔ PazAlone از تجربه‌های زندگی خودم الهام گرفته است. از نوزده‌سالگی به این‌سو در جهان سفر می‌کنم و هرگز احساس نکرده‌ام که باید مدام به تلفن بچسبم. بارها نه روزها بلکه هفته‌ها و ماه‌ها می‌گذشت تا خبری بدهم — این برای خانواده‌ام هرگز آسان نبود.

دنیای پروژه‌های صنعتی بزرگ متفاوت از آن است که از بیرون دیده می‌شود. آدم در کشور بیگانه توریست نیست: کار می‌کند، خود را وفق می‌دهد و اغلب آسیب‌پذیر است. شیفت‌های ده تا دوازده ساعته در روز، شهرهای ناآشنا، خانه‌های اجاره‌ای.

پیش آمد که زندگی یک همکار در چنین خانه‌ای، تنها، به پایان رسید. آن‌گاه خودمان را جمع کردیم — «کار همین است» — و ادامه دادیم.

اما زندگی درس می‌دهد و اگر درست نفهمیم، تکرارش می‌کند. شخصی‌تر شد وقتی مادر بیش از هشتاد سالهٔ من در خانه افتاد و نتوانست بلند شود. حتی به تلفن روی میز هم نتوانست برسد و صدای فریادش را کسی نشنید.

خوشبختانه برادرم حدود ده ساعت بعد سری زد، او را یافت و به او کمک کرد. تنها به همین دلیل بود که او بعداً توانست تعریف کند چه اتفاقی افتاد — چه چیزی را از سر گذراند، اندیشه‌ها و احساساتش را، ترسش را در طول نیم روز، در حالی که روی زمین دراز کشیده بود و ضعیف‌تر می‌شد.

آن‌گاه واقعاً فهمیدم چقدر مهم است که کسی به‌موقع بفهمد کمک لازم است.

به‌عنوان یک پدر، حالا نگرانی دیگری هم دارم: با آغاز زندگی مستقل دخترم، زمان بیشتری را تنها، دور از خانه خواهد گذراند.
اما همراه او نیز اکنون PazAlone هست.

ایمنی شخصی چیزی بیش از فن‌آوری است.
مسئولیت، عشق، اعتماد و توجه به یکدیگر.

نزد ما اعتماد از وعده‌های پرسروصدا مهم‌تر است.

به همین دلیل ما در PazAlone نمی‌ترسانیم، دستکاری نمی‌کنیم و چیزی را وعده نمی‌دهیم که برنامه نتواند تضمین کند. به‌روشنی نشان می‌دهیم برنامه چه می‌تواند بکند و چگونه به بهترین شکل استفاده شود.

همهٔ بدی‌ها را نمی‌شود پیشگیری کرد — این از کسی برنمی‌آید.

اما کمک می‌کنیم که اگر چیزی طبق برنامه پیش نرفت، سکوت بی‌صدا نماند.

پس‌زمینهٔ آرام

PazAlone یک پس‌زمینهٔ آرام است.
اگر همه‌چیز روبه‌راه باشد، ناپیدا می‌ماند، و بیشتر روزها هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

اما همان یک بار کافی است که ارزش‌مند شود: آیا از پیش برنامه‌ای داشتید، آیا توانستید به کسی خبر دهید، و آیا کسی به‌موقع متوجه شد که چیزی درست نیست.